Hellstrøms problem

Eyvind Hellstrøm gjer seg godt på TV. Men han kjem nok ikkje til å redde den norske landsbygda.

Programmet Hellstrøm rydder opp er inne i sin andre sesong på TV 3. Meisterkokken som har blitt sinna fjernsynsstjerne har vore på signingsferd i heile Noreg og rydda opp i dårlege menyar, late kokkar, skitne kjøken og ferdigmatlager. Bra for TV 3 og bra for restaurant-Noreg. Skulle ein tru. Men det skurrar litt.

Eg har stor respekt for Hellstrøm sin måte å jobbe på. Han er ein god forretningsmann, identifiserer lett dei viktigaste problema på dei stadene an besøker og gjer effektive, riktige grep. Han tar tak i personalproblem, dårlege menyar, rot på kjøkkenet og late servitørar på ein beundringsverdig måte. Han er ærlig, direkte og faktisk også sympatisk. Og han lager god mat med fokus på gode råvarer. Ikkje rart han er bra fjernsyn.

Det er imidlertid ein stad Hellstrøm svikter, og det er i den norske distriktsforståinga. Kanskje er han vant til små stader i Frankrike, der folk gjerne køyrer fem mil og heim igjen for å få god mat. Men det gjer ein altså ikkje like ofte i Noreg. Fakta frå den norske distriktskvardagen er at nesten alle restaurantar, nesten uansett kor gode dei er, må rekne med å ha fleire kveldar der det ikkje kjem ein einaste gjest. Og flest kveldar der det er under halvfullt. Det er det som gjer at det er vanskelig å drive god butikk, ikkje kvaliteten på restauranten. Det er derfor Noreg er fullt av flinke kokkar, som likevel brukar mesteparten av tida si på å varme opp frosenmat. Om ein ikkje veit om det kjem gjestar den dagen, kan ein ikkje ha ein haug med ferske matvarer tilgjengelig. Det har ein rett og slett ikkje råd til.

Problemet for Restaurant-Noreg utanfor Oslo, er altså ikkje korleis ein skal lage god mat, men korleis ein skal tene pengar på det. Dette klarer ikkje Hellstrøm å gi eit godt nok svar på i det han set opp sine enkle, men gode menyar med fersk fisk. Eg skulle så gjerne ønske at han presenterte nokre løysingar her. Eg skulle ønske han tok råvarefokuset sitt litt lenger og gjorde restaurantane i stand til å tilpasse seg ein situasjon med fem gjestar den eine dagen og femti den neste. Utan at ein måtte servere halvfabrikata, men også utan at ein måtte kaste masse mat. Først då hadde eg hatt tru på at han faktisk ville redde verda. Eller i alle fall Restaurant-Noreg. For om nokon kunne klart det, så måtte det vore han.

Gi meg ein interiørblogg med fargar!

Det flømer over med interiørbloggar på nettet. Og vel og bra er det, for dei er det er kjempedigg å lese. Å bla gjennom alle dei fine bileta, lese om alle dei smarte løysingane og drømme om kva ein sjølv kan gjere med leiligheita si, er tidsfordriv eg og mi arkitekturinteresse stemmer på. Men når begynte alle å meine at alt berre skal vere kvitt?

Misforstå meg rett, det kan vere fint med fransk landstil og shabby chic, og det finst mange fine bloggar som viser nettopp det, men det kan også bli så alt for mykje. Eg saknar nokre fine bloggar som tør å vise litt farge og moderne design, ikkje berre loppemarkedfunn som skal malast kvite sporenstreks. Eg burde jo sjølvsagt lage den der fargerike bloggen sjølv i staden for å klage, men må innrømme at eg er ikkje heilt budd på den oppgava heller. Så derfor held eg meg til ei oppfordring: Er det nokon som veit om ein bra blogg som ikkje er kvit og kan tenke seg å gi meg ein link? Eller er det nokon som kan tenke seg å lage ein sånn blogg?

Og her er nokre bilete eg kunne tenke meg å finne i drømmebloggen, alle untatt det siste frå fantastiske Living ETC:

Den tapeten, den lampa og den stolen. Fantastisk eksempel på korleis ein stol kan bestemme farge- og tapetvalet. Eg elskar Diamond Chair, og sjå kor betydningsfulle dei små gule detaljane er.

Mmm, det er peiskosen sin.


Fine, modige greier. Legg merke til korleis den blå spegelen gir rommet liv.


Dette er omtrekking etter mitt hjarte. Det går strålande med så mange forskjellige fargar på sofaene fordi alt anna er så kvitt. Og ikkje minst vice versa.


Sjå dette koselige kjøkkenet. Passe raudt og passe uryddig.
Her vil ein bare vere og vere

Eg kan godt flytte rett inn her. Har leita lenge etter slike farga saueskinn.
Nokon som har sett dei til sals i Noreg eller på nett?


Til slutt frå bryllupsreiseriaden vår i Essaouira, Marokko.
Fantastisk stil, inspirerande fargeval. Så gjennomført.

Kosefilm for regndagar

Eg innrømmer det svært gjerne - eg er litt svak for romantiske komediar. Det er berre eit eller anna med humor, kjærleik, fine menneske og intrigar som blir løyste akkurat i tide som er veldig deilig når ein er litt sliten og ikkje har så lyst til å bli noko særlig mentalt utfordra. Eg er til og med så heldig at eg har ein mann som deler denne oppfatninga, så det har blitt nokre fine filmar på oss opp i gjennom tida.

Problemet er berre at det er langt mellom dei gode romantiske komediane. Det verkar som om det er litt ekstra vanskelig å få denne sjangeren god. Sjølv om konseptet i utgangspunktet ser aldri så enkelt ut. Derfor har det også blitt ein del dårlige filmar opp i gjennom tida. Og derfor blir ein litt ekstra glad når ein finn filmar som er gode. Og når ein til og med blir litt overraska over dei, er lukka fullkomen.

Eg såg Management (Stephen Belber, 2008) ein dag eg var litt sjuk, aleine heim og klar for å jobbe meg gjennom det eg fann av romantikk på Movshare. Derfor var ikkje forventningane spesielt høge då eg fann Management, spesielt sidan Jennnifer Aniston, som ikkje akkurat er min favoritt, har ein av hovudrollane. Men filmen viste seg å vere ei veldig fin, akkurat passe rar, søt og morosam historie frå Forstadsamerika langt vekk frå Hollywood glamour. Fine og ekte skildringar, ein god dose independent movie-sjarm og mest av alt merkelige kvardagsmenneske som viser seg å vere dei finaste i verda. Får meg til å tenke på Garden State og Waitress, og få ting er betre enn det. Det framstår enno som eit mysterie korfor regissør Stephen Belber valde Jennifer, men det kan kanskje godskrivas første film-kontoen. Og dessutan kan det oppvegast av valet av Steve Zahn - denne megasøte mannen som burde skjønne at han burde halde seg til komiske rollar, ikkje alt actiontullet han tidligare har drive med.

Kort sagt ein film for å gjere dei etter kvart mørke haustkveldane og eventuelle influensaangrep litt lysare. Kven kan vel ønske seg noko betre?

Ting som gjer det meir trist at ferien er over

Folk som punkterer syklar utanfor jobben min. Inkludert min elskede damesykkel. Pføy.

Ting som gjer det mindre trist at ferien er over

1. Å sykle på jobb under lønnealleen i klar sol i eit tomt Oslo sentrum

2. Å stå på brua og sjå på alle lukkelege Øya-folk

3. Å hauste alle mulige gode grønsaker i hagen og sjå at naboen, som i vår var opptatt av kor mykje flinkere han var til å luke enn oss, har ein hage full av ugras.

#7

Min sommar er å lese masse bøker og så forsøke å presse dei eg syns er gode på andre. Denne sommaren vil eg gjerne få alle til å lese Mnem av Simon Stranger (Tiden 2008). Eg hatar ofte innovative romanar fulle av gode idear som forfattaren sjeldan taklarheilt. Men når ting er så gjennomførte som dette, blir eg tilsvarande glad. Mmmmmmmnem.

Mnem handlar forresten om den fiktive byen Nem. I desse ferietider burde ein kanskje besøke byen på http://www.visitnem.com/. Perfekt for sofareisande. God tur!

(Biletet er frå http://www.visitnem.com/)

#6

Min sommar er å sitte i ei Oslojolle i skjergarden, berre høyre bølgjar, måkar og ein og anna motordur, sovne litt og tenke at det er heilt greit å segle utan alt for mykje vind.

#5

Min sommar er å køyre langt, vere innom meir eller helst mindre gode veikroer og besøke diverse attraksjonar ein støyter på på vegen. F eks Jørundgard.

#4

Min sommar er å sykle tur på barndommens vegar, nesten sykle på ein elg og ei orrhøne, få blautt hår og konstatere at bakkane langt frå er så bratte som ein hugsa dei som.

#3

Min sommar er å jobbe på festival og tenke at det er ferie.